Nie przyszła góra do Mahometa, Mahomet przyszedł do góry. Emir Kusturica zawitał wczoraj do filmowej Łodzi. Aż wstyd się przyznać, nie widziałem jednak wcześniej żadnego z jego filmów. Na konferencji i spotkaniu studentów z reżyserem jednak się pojawiłem, wychodząc z niej, wiedziałem już, że jeszcze dzisiaj muszę zapoznać się z jego filmami. W drodze losowania między czterema najbardziej znanymi dziełami – Undergroundem, Czarnym kotem, białym kotem, Arizona Dream i Czasem Cyganów padło na pozycję numer dwa.

Tematykę tego filmu można przedstawić w dwóch słowach, ponieważ jest tak banalna. Jak do tej pory powstało pełno produkcji tego typu, chociażby znany i lubiany: "Step Up" itp. Tak naprawdę wszystkie są do siebie tak podobne, że trzeba być albo fanem tańca, albo po prostu lubić ten klimat, w innym przypadku film może nudzić. Nie oszukujmy się – żadnej nowości tutaj nie znajdziecie jeśli bierzemy pod uwagę fabułę. Chociaż ten może przyciągać do siebie z racji wydania 3D, które do najgorszych nie należy, a co najważniejsze potrafi jednak wciągnąć widza w całokształt.

Wielkie bum, przepełnione sale kinowe, miejsca rezerwowane niejednokrotnie z wielkim wyprzedzeniem, ogrom ludzi niecierpliwie czekających na seans premierowy na całym świecie, a wszystko to za sprawą filmu Step Up 3D, który niedawno pojawił się na naszych ekranach. Osobiście muszę przyznać, że z ciekawością oczekiwałam premiery, by potem przekonać się, że było warto.

Luke, jeden z głównych bohaterów jest tancerzem ulicznym, który posiada również niesamowite zdolności reżyserskie, postanawia znaleźć nowych utalentowanych tancerzy, dzięki którym zwiększy swoje szanse na zwycięstwo w międzynarodowym  turnieju.

Kolejny raz inny film, inne kino. Angielska komedia w każdym calu z ich uroczym dowcipem, tutaj niekoniecznie pure nonsensownym lub a'la Monthy Python ale z całym ich sztywniactwem, które jest tak eleganckie, z klasą, dżentelmeńskie. Historia podobno oparta na faktach, przynajmniej ten główny fakt, to istnienie tytułowego radia, które nadawało w połowie lat 60-tych 24 godziny na dobę muzykę i było pirackie, nadając ze statku pływającego wokół wybrzeży Wielkiej Brytanii.

Film nie nowy, sprzed kilku lat ale nie tyle umknął moje uwadze co po prostu nie miałem jakoś czasu czy okazji do niego zajrzeć. Jako zagorzały fan Wspaniałej Czwórki wiedziałem, że muszę go zaliczyć ale z filmów „beatlesowskich” obejrzałem najnowszy „Nowhere Man”, fabularyzowaną biografię Lennona.

„Across The Universe” to niejako musical z fabułą bardziej lub mniej oparta na tekstach muzyki The Beatles. I romans,także film obyczajowy, dokument epoki dzieci-kwiatów (Flowers Power). Mimo udziału w nim aktora, którego bardzo lubię, taka pewna wersja z urody Davida Beckhama, od którego pachnie już na odległość Angolem – tj. Jima Sturgessa a nawet w epizodzie Bono z U2 film nudzi.

Dla fana The Beatles, Johna Lennona to lektura obowiązkowa. Z przyjemnością oglądałem ten film delektując się fabułą, grą aktorską, doskonałym klimatem, różnymi smaczkami i przemycanymi w filmie jak np. akord z "A Hard Day's Night" - bodajże najsłynniejszy w dziejach muzyki riff gitarowy składający się z jednego akordu - i biegnącym w scenie początkowej filmu Johnem - jakby przed uciekającymi fanami w filmie o tym samym tytule co piosenka. Tak będzie biegł za kilka lat.

„Made In Hungaria” to oryginalny tytuł węgierskiej muzycznej komedii którą na polskich ekranach zobaczymy pod pikantnym tytułem „Papryka,Sex i Rock’N’Roll”.
Akcja rozgrywa się w komunistycznych Węgrzech, gdzie powraca ze Stanów Zjednoczonych Miklós Fenyö ze swoją rodziną. Wywołuje to ogromne zdziwienie bowiem w tych trudnych czasach „turystyka” miała charakter głównie emigracyjny.

Miklos jako młody chłopak nasiąknięty Ameryką lat 60-tych jak wirus rozsiewa wśród dawnych przyjaciół zachodnią kulturę. Jego stroje, fryzura, amerykański styl bycia robią pozytywne wrażenie na młodzieży psując jednocześnie samopoczucie obecnej władzy.