„Zakochać się”- Główne role zagrali: Meryl Streep („Diabeł ubiera się u Prady”, „Pożegnanie z Afryką”) oraz Robert De Niro („Ojciec Chrzestny II”, „ Harry Angel”). Dwóch wybitnych aktorów daje gwarancję wartościowego filmu. Obraz nie porywa efektami specjalnymi, podkręconą dramaturgią. Jest prosty, wręcz banalny. Koncept filmu jest spójny: nie nachalna muzyka i nie wymuszone sceny. W swej prostocie jest uroczy.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych i na początku następnej dekady w polskim kinie królowały gangsterskie komedie: Kiler, Chłopaki nie płaczą, Poranek kojota. Potem przyszła kolej na komedie romantyczne, a gangsterzy trochę spadli z piedestału. Jednakże w 2007 roku udało się wyprodukować obraz, który trafił do kin, a mający na celu ukazanie kulisy mafii pruszkowskiej. Efekty można podziwiać w filmie Świadek koronny. Niestety, mimo że hasła reklamowe obwieszczają, iż opowiedziana historia została zainspirowana faktami, to właśnie najbardziej brak temu obrazowi autentyczności.

Nowe „Love story”. Tak jednym zdaniem można by film Adama Shankmana „Szkoła uczuć” oparty na motywach powieści Nicholasa Sparksa „Jesienna miłość”.
To historia tragicznej miłości dwojga młodych ludzi. Miłości, która nigdy nie powinna była się zdarzyć. Stało się jednak inaczej. Ta nieszczęśliwa miłość połączyła ze sobą młodych ludzi których więcej dzieli niż łączy - Londona - szkolnego gwiazdora, łobuza, który zawsze chce być w centrum uwagi i Jamie - miłośniczkę gwiazd, szarą myszkę, córkę miejscowego pastora. London za spowodowanie wypadku samochodowego, musi wziąć udział w szkolnym musicalu, gdzie występuje również Jamie. Stopniowo wzajemna niechęć młodych ludzi przeradza się w miłość. Na przekór wszystkim przeciwnościom losu (od Londona odwracają się przyjaciele, a ojciec Jamie nie akceptuje tej znajomości) postanawiają być razem.

To co zaserwował nam Jaco Van Dormael to istny majstersztyk współczesnego kino. Jeszcze do niedawna sądziłem, że "Incepcja" jest najbardziej poplątanym i zakręconym filmem w historii kina. Jednakże ten rok trzykrotnie nas pod tym względem zaskoczył. W marcu na początku roku było coś w rodzaju przystawki noszące tytuł Wyspa tajemnic, to co zaserwował nam wtedy Scorsese było fenomenalnym zagraniem i przy okazji tego właśnie filmu znów mogliśmy ujrzeć znakomitego DiCaprio. W upalne lato do kin weszło coś czego nikt się nie spodziewał. Była to "Incepcja" Christophera Nolana który tak tym filmem zamieszał nam w umysłach że wątpię aby ktoś do dziś bezbłędnie zrozumiał ten film. Lecz to była tylko rozgrzewka. Zwieńczeniem tego znakomitego pod względem ilości tak świetnych produkcji roku był "Mr. Nobody"!

Nie lubię filmów o wampirach...i prawie podtrzymuję to zdanie po obejrzeniu tego filmu. Prawie. Fabuła dość typowa dla tego gatunku - miasteczko, w którym wszyscy wiodą na pozór spokojne życie, nic szczególnego się nie dzieje. Wszystko się zmienia wraz z pojawieniem się ślicznej dziewczynki w sąsiedztwie - Abby. Zaprzyjaźnia się ona z Owenem - chłopcem mieszkającym drzwi obok. Oboje wyalienowani, nierozumiani przez świat, za to świetnie rozumiejący się nawzajem. On - największy introwertyk w szkole, gnębiony przez silniejszych i zarozumiałych kolegów z klasy, ona - ... wampir.

Tematykę tego filmu można przedstawić w dwóch słowach, ponieważ jest tak banalna. Jak do tej pory powstało pełno produkcji tego typu, chociażby znany i lubiany: "Step Up" itp. Tak naprawdę wszystkie są do siebie tak podobne, że trzeba być albo fanem tańca, albo po prostu lubić ten klimat, w innym przypadku film może nudzić. Nie oszukujmy się – żadnej nowości tutaj nie znajdziecie jeśli bierzemy pod uwagę fabułę. Chociaż ten może przyciągać do siebie z racji wydania 3D, które do najgorszych nie należy, a co najważniejsze potrafi jednak wciągnąć widza w całokształt.

Wiele razy czytałam różne recenzje jak i zapowiedzi tego filmu i ciągle brak mi było siły i samozaparcia do obejrzenia tej produkcji. Może głównym powodem tego wszystkiego była tak znienawidzona przeze mnie pseudo aktorka Miley Cyrus. Przyznać należy, że obsada aktorska tego filmu jest totalną porażką, której raczej wybaczyć się nie da. Ale myślę, że to odbije się na producentach.

Główna bohaterka "Ronnie" jest 17-letnią zbuntowaną nastolatką, nastawioną do życia tak negatywnie, że nastrój ten udziela się wszystkim dookoła, a wszystko to jest wynikiem rozwodu rodziców.