Jedząc banana pomyślałem: najgorsze co może mnie dziś spotkać to to, że jedzony przeze mnie banan upadnie na podłogę a mi zrobi się z tego powodu przykro i zostanę bez kolacji. Wkrótce jednak stała się rzecz gorsza, obejrzałem film "Zaciemnienie" i o mały włos banan nie wrócił do swej skóry.

Już piątego stycznia na ekranach polskich kin pojawi się "Sherlock Holmes. Gra cieni". Nim jednak widzowie wybiorą się na seans kolejnych przygód duetu Holmes - Watson warto, żeby przypomnieli sobie, co działo się w pierwszej części.

Jeden z najgłośniejszych thrillerów ostatnich lat. Reżyser Dennis Iliadis w Remaku słynnego horroru „Ostatni dom po lewej” zadaje widzom pytanie- jak daleko może posunąć się para zwykłych, niczym nie wyróżniających się ludzi, którzy mszczą się na socjopatach, którzy skrzywdzili ich dziecko.

Do obejrzenia tego filmu skłonił mnie fakt, iż rolę główną w filmie gra Kevin Costner, którego uważam za całkiem dobrego aktora, który zazwyczaj gra w sensownych filmach. Dodatkowo przeczytałam bardzo krótkie streszczenie fabuły i zapowiadało się naprawę nieźle.
Niestety ten film to jedna wielka porażka. Samotny ojciec dwójki dzieci przeprowadza się wraz z nimi do wielkiego domu, w którym można dostać zawrotu głowy od ilości pomieszczeń. Do tego dom oczywiście stoi na totalnym odludziu, bo przecież to takie normalne, że dzieci potrzebują izolatki, a nie kontaktu z rówieśnikami.

Niedawno zdarzyło mi się obejrzeć bardzo interesujący film [Rec] 2. Jest on inny niż filmy, które do tej pory widziałam. Jest interesujący, ponieważ wykorzystano w nim sposób kręcenia kamerą z tak zwanej „ręki”. To znaczy widz widzi tylko to co operator kamery i dlatego może poczuć się tak jakby naprawdę tam był i brał udział w rozgrywających się wydarzeniach.

Na ten film zwróciłem uwagę gdyż chciałem zobaczyć Davida Duchovnego w roli innej niż tych, z którymi go głównie kojarzę czyli serialowych np. Hank Moody w Californication czy Fox Mulder w Archiwum X. Dodając do tego Demi Moore grającą filmową partnerkę zapowiadało się całkiem ciekawie pomimo nawet niepopularnego reżysera, który napisał scenariusz na bardzo przyzwoitym poziomie.
Tak więc na początku filmu poznajemy pewną rodzinę, która wprowadza się do zamożnej dzielnicy na przedmieściach. Nie jest to jednak zwykła rodzina gdyż tak naprawdę są to pracownicy dużej firmy, którzy mają za zadanie popularyzować w nowo poznanym gronie znajomych i sąsiadów produkty tejże firmy zwiększając jej przychody. Zafascynowani stylem i poziomem życia udawanej rodziny sąsiedzi wpadają w pułapkę zazdrości i kupują te same rzeczy chcąc upodobnić się do przybyłych nie zważając na domowy budżet.

Hiszpańska produkcja, która właśnie tym (jak się później okazało – atutem), że jest hiszpańska nie przyciągnęła mojej uwagi. Jednak chęć oglądnięcia czegoś innego niż tanie komedie, przebiła wszystkie negatywne argumenty. Od niedawna dobre kino staje się dla mnie czymś bez czego nie umiem się obyć. Co mam na myśli mówiąc dobre? Przede wszystkim trzymanie w napięciu, niepewność narastająca z każdą minutą oraz pochłanianie przekazywanego obrazu jednym tchem.
Od dawna nie mogłam znaleźć czasu na jakikolwiek film. Mój wybór, który padł na „Sekret jej oczu” jest wręcz idealny, bo produkcja swoim całokształtem przemawia za tym, by zasiąść w fotelu i poświęcić te 2h swojego czasu.